Krit님의 프로필---":.¸¸.•´¯`*°•.♥.•°°"i...사진블로그리스트기타  |  도구 도움말 |
|
|
3월 16일 ขำนิ๊ดๆ the meeting 2ขำนิ๊ดๆการประชุม
เมื่อวาน "I|~:B*๐S;s" นัดประชุมคับผมนัดคุณเพื่อนมาบ่ายโมงนะ ย้ำว่าบ่ายโมง!! แต่บ่ายโมงยังไม่มีใครโผล่เลยเดะนอกจาก I & Ice สองคนอีกประมาณ 10 นาทีเดะ"กุ้งก็มา" เวลาล่วงเลยมาเกือบๆ 20 นาทีม้านนนนก้อยังไม่มีใครโผล่ เอาเหอะประชุมแม่งกัน3คนพอ ไอซ์หิวข้าวเลยไปกินที่ศูนย์อาหารทันตฯ ปิ๊ก เกี่ยว ป้า มีน ก้อโทรมาติดๆกันเลยกู กินเสดพอดีก้อเจอกับเกี่ยว&จูน เลยเดินกลับไปที่แอพพลาย์อีกครั้ง(ดูมัน!!นัดแม่งมาบ่ายโมง มันสายเอง มันก็ยังมาด่ากูเดะว่าทำให้เพื่อนรอ ชิหายเลยใครกันแน่ว่ะที่รอ) เดินไปเสดก้อเจอเพื่อนเยอะพอควร ป้าโทรมาอีกครั้งคับบอกว่าให้ไปที่พารากอน แต่ก้อมีเสียงนอกโทรศัพท์ที่ขี้เกียจไป เลยบอกพลอยทางโทรศัพท์ป้าว่าเดินมานี้ก่อนดีกว่า สักครู่ก้อมากันเยอะและ เลยตกลงไปประชุมที่พารากอน ประชุมก้อคุยกันเรื่องกีฬาสีอ่ะแหละ ซึ่งมันก้อรู้ๆกันอยู่ว่าคุยเรื่องไร ถ้ามันฟังกัน ถ้าฟังนะประธาน!!!(มัวแต่นั่งจีบกันเดะ) ไอเราก้อคุยไปปกติ เออนั่งข้างพลอย ทีนี้เวลาคุยพอตกลงไม่ได้เราก้อเอามือกุมหน้า ยกไปยกมา แต่คุณพลอยอะดิ ขำไรไม่รู้ มีการเอียงออกห่างเล็กน้อย???? ก้อฉานเหงแกทำมืออย่างเนี่ย อย่างเนี่ยอ่ะแก เออเนอะแค่นี้ก้อคิดและ ทีเด็ดวันนี้ยกให้ป้าเลย ป้าคับป้า ป้าแกลืม???---"รูดซิป" ที่รู้ไม่ได้เห็นหรอกนะ ไม่กล้ามอง55+ ก้อเหงเพื่อนๆขำเลยถามว่าขำอะไร ก้ออย่างที่บอกอะนะว่าขำอะไร.....หลังประชุมเสด อาจจะไม่เรียกว่าประชุมก้อได้นะเพราะท่าทางไม่เหมือนการประชุมสักเท่าไร ก้อแยกย้ายกันกลับและเรียนต่อ บอสเลยไปหาหนังสืออ่านยามว่างที่ศูนย์หนังสือจุฬา กลับบ้านก้อเกือบๆห้าโมง แถมยังต้องมารอรับเสด็จองค์ใดก้อไม่ทราบ ทำเอารถไม่ขยับเลยทีเดียว รอแม่งไปเหอะรถเมล์ รอแม่งครึ่งชั่วโมง กูยืนนะโว้ยไม่ได้นั่ง แม่ง!! ไฟเขียวปุ๊บ เออ...รถที่เสนอหน้ามาขันแรกนั่งกลับบ้านได้พอดี ก้อขึ้นไป ไปพร้อมๆกับกุ้ง ไอซ์ และฟ้าด้วยแต่ก้อไม่ได้คุยไรกันหรอก เราก้อนั่งหลังสุด ฟังเพลง ไม่สนใจใคร ถึงบ้านเสียแล้วแต่ยังเหลือไอซ์และฟ้าที่จะต้องเดินทางต่อไป........................ 3월 8일 สารานุกรม - เรื่องไม่ต้องรู้ก็ได้
3월 4일 นอกกะลาจันทรุปราคา
หลังจากที่ฟังข่าวว่าเช้าวันนี้จะมี"จันทรุปราคา" เกิดว่างอยากจะดูก้อดันได้ดูจริงๆมันใช้เวลาประมาณชั่วโมงกว่าๆพระจันทร์เต็มดวงก้อถูกกลืนหายไปพร้อมกับลับตาตกจากฝากฟ้า......
นอกกะลา
วันนี้มีโอกาสออกนอกบ้าน จะว่าหาเรื่องออกนอกบ้านก้อถูก บ่ายๆก้อไปเดินเล่นที่สวนจัตุจักร จริงๆไม่ได้อยากจะไปแค่ไปเปงเพื่อนน้าอ่านะ ขากลับก้อไม่ได้มีของติดกลับไป แต่เจอกับแฟนกุ้ง I-เจมส์และแฟนเจมส์ ก้อไม่ได้ทักรัยมากเพราะกูรีบ แดดมันร้อน เมื่อออกนอกบ้านแล้วคงจะกลับบ้านง่ายๆคงไม่มีทาง เลยกะว่าจะไปสยาม ซื้อหนังสือมาอ่านแก้เซง เดินที่ศูนย์หนังสือจุฬามาร่วม 2 ชั่วโมงก้อยังไม่ได้หนังสือสักเล่ม มัวก้มหาแต่หนังสือ มีเสียงคนมาร้องอ้าว!!บนหัวหน้า คุณฟิวนั้นเอง คนนี้ก้อไม่ได้ทักไรมากเช่นกันหันไปมองแล้วก้อหันมาหาหนังสือต่อ ซึ่งก้อไม่รู้เสียด้วยว่าจะเอาเล่มไหน สุดท้ายเมื่อไม่มีหนังสือไรน่าอ่านก้อซื้อ แมงมุมเพื่อนรักกับแท็กซี่นิวยอร์ก กลับบ้าน....หิวข้าว มึนหัววินๆ นั่งรถ ถึงบ้าน ดูนาฬิกาก้อ 6 โมงครึ่งซึ่งกำลังนั่งปั่นข้าวเหนียวกินส้มตำอย่างอร่อย.. 3월 3일 จังหวัดเบตงเราคงอาจจะเชื่อกับ
คำพูดของ"คุณเหม็ง"
วันนี้มีรถยนต์คันหนึ่ง
วิ่งผ่านหน้าไปอย่างช้าๆ
ทุกคนคงเห็นเป็นเรื่องปกติ
แต่มันไม่ใช่แค่นั้น
ที่ทำให้สะกิดใจก้อคือ
"ป้ายรถทะเบียนสีแดง"
ซึ่งป้ายทะเบียนรถ
จะมีเลขทะเบียน
และ"จังหวัด"ที่จดทะเบียน
จังหวัดที่ว่าคือ
"จังหวัดเบตง"
เลยนึกย้อนกับคำพูด
ของบุคคลที่คุณก้อรู้ว่าใคร
ถ้าเพื่อนบางคนได้ฟัง
คำพูดของคุณเหม็งวันนั้น
เกี่ยวกับเรื่อง
"เบตง"
บ้านเกิดเมืองนอน
ของคุณเหม็งนั้นเอง
เราก้อรู้ๆกันอยู่ว่าเบตง
เป็นอำเภอหนึ่งในจ.ยะลา
"แต่"
"คุณเหม็ง"บอกว่า
มันเป็นจังหวัด
พวกเราๆที่อยู่กันขณะนั้น
เถียงกับไอคุณเหม็ง
เอาเป็นเอาตาย!!!
หนึ่งในนั้นก้อคือเรา
ทุกคนไม่มีใครรู้ว่า
มีจังหวัดที่ 77 ตอนไหน
เราก้อไม่รู้
และไม่รู้ว่ามันจริงหรือเปล่า
แต่ ณ วันนี้
รถคันนั้นมันอาจจะ
บอกได้ว่าเรื่องที่
คุณเหม็งพูด
อาจจะไม่ใช่เรื่องโกหก
ดั่งที่มันชอบพูดบ่อยๆ
** จังหวัดเบตง **
3월 1일 กระบือ"ความฝัน - ความเป็นจริง"
ผลสอบที่ดูจะไม่น่าพอใจสักเท่าไร
ทำยังไงได้
ก้อเรามันทำได้แค่นี้
เสียใจหรือผิดหวังก้อเราทำตัวเอง
แต่ปีหน้าคงดีกว่านี้
ไม่มากก้อน้อยตามความสามารถ
ความจริง
ไทย 4
เลขพื้น 3.5
เลขเพิ่ม 1
ดาราศาสตร์ 4
ฟิสิกส์ 3.5
เคมี 3.5
ชีวะ 2.5
สังคม 3.5
พระพุทธ 4
ศิลปะ 4
คอม 4
อังกฤษหลัก 2.5
อังกฤษเพิ่ม 2.5
ความเป็นจริงที่เผชิญ 3.15
... พรุ่งนี้ต้องดีกว่าเมื่อวาน ...
ความฝัน
แม้ความจริงจะทำให้ความฝัน
ที่เข้มข้นเจือจางลง
และอีกไม่นานคงจะหายไปในที่สุด
การฝันถึงอนาคตมันเป็นสิ่งที่
อาจจะไม่แน่นอนเท่าอดีต
แต่หลายสิ่งที่ต้องอยู่กับปัจจุบัน
มันทำให้ชนะอุปสรรคมากมาย
และหวังว่าพายุอุปสรรค
คงผ่านไปในไม่ช้า
แม้ความฝันกับความจริง
อาจจะไม่ได้เดินคู่กัน... |
|
|
